موسیقی در مدارس زیبایی شناسی - ضرورت آموزش موسیقی در مدارس: فلسفه زیبایی شناسی

ضرورت آموزش موسیقی در مدارس: فلسفه زیبایی شناسی

از نگاه عده ای از صاحب نظران و فیلسوفان آموزش موسیقی، ضرورت آموزش موسیقی در مدارس تنها رشد و پرورش زیبایی شناسی کودکان است. انتشار “فلسفه در مسیر جدید[۱]” سوزان لنگر (۱۹۵۷) پس از انتشار “هیجان و معنا در موسیقی[۲]” توسط لئونارد مایر[۳]، نقطه عطفی در توجیه مطالعه موسیقی از تاکید بر ارزش های بیرونی به ارزش های درونی[۴]، از تاکید سودمندگرایی به سوی تاکید زیبایی شناختی بود (جورگنسن، ۱۹۹۴).

در دهه ۱۹۶۰، چارلز لئونهارد در دانشگاه ایلینویز[۵] و آلن بریتون[۶] در دانشاه میشیگان[۷] “قوی ترین رهبرانی بودند که از فلسفه سودمندگرایی فاصله گرفتند” (مارک، ۱۹۹۶). چارلز لئونهارد نوشت: “درحالیکه اتکا به بیانیه های ارزش کارکردی موسیقی ممکن است برخی مدیران مردد را کاملاً متقاعد کرده باشد که از برنامه موسیقی حمایت کنند، اما آن ارزش ها نمی توانند بررسی نزدیک را تاب بیاورند، زیرا ارتباط مستقیمی با موسیقی نداشته و منحصر به موسیقی نیستند. درواقع، بسیاری های از حیطه های دیگر برنامه درسی در جایگاهی هستند که نسبت به موسیقی تاثیری قدرتمند تر برای این ارزش ها داشته باشند” (۱۹۶۵ نقل از مارک، ۱۹۸۲).

هری برودی[۸] (۱۹۵۸) مفهوم و ضرورت آموزش موسیقی در مدارس  را در این عبارت خلاصه می ­کند “ما اصولاً به موسیقی به ­مثابه شکلی از تجربه زیبایی ­شناسی[۹] علاقمند هستیم. در تجربه زیبایی­ شناسی ما اشیاء (ابژه ­ها[۱۰] ) را برای برای فهم ویژگی­های پرطنین آن ادراک می­کنیم و نه دانش بیشتر و یا اقدامات سودمند” (۱۹۵۸، ص ۶۹).

چارلس لئونهارد[۱۱] و روبرت هاوس[۱۲] در کتابشان “مبانی و اصول آموزش موسیقی[۱۳]” (۱۹۵۹) می نویسند: پایه اصلی آموزش موسیقی تحول حساسیت مردم به کیفیت­های زیبایی ­شناختی آثار هنری است (ص ۱۰۱). لئونهارد و هاوس همسو با مارسل معتقدند الگوهای موسیقایی شکل­های عمومی احساس را نمادینه[۱۴] می­کنند (ص ۱۰۱). این دو معتقدند  آموزش موسیقی در مدارس باید بار اصلی آموزش زیبایی ­شناختی را از طریق رشد توانایی دانش ­آموزان در دریافت و پاسخ زیبایی­ شناختی، در کل آموزش و پرورش سازمان یافته عمومی، به دوش کشد (ص ۱-۱۰۰).

برای کیس سان­ویک[۱۵] (۱۹۷۹) آموزش موسیقی، آموزش زیبایی ­شناسی است (ص ۵۷). دیوید پیتر[۱۶] و رابرت میلر[۱۷] معتقدند که معنی موسیقایی ناشی از دریافت و واکنش زیبایی ­شناختی به کیفیت­های رسمی و ابژه­ های موسیقایی است (ص ۱۰۴). پیتر و میلر تاکید دارند که مهمترین کاربرد و ضرورت آموزش موسیقی در مدارس ، آموزش زیبایی ­شناسی است (ص ۱۵).

اما تا زمان انتشار اثر بنت ریمر  در سال ۱۹۷۰، در مورد فلسفه آموزش موسیقی در مدارس مطالب کمی نگاشته شده است.

آموزش موسیقی در مدارسریمر  بر این عقیده بود که “اگر آموزش موسیقی در عصر حاضر را بتوان از طریق یک هدف واحد مهم[۱۸]، توصیف نمود، باید گفت این حوزه سعی دارد تا به آموزش زیبایی شناسی تبدیل شود. آنچه برای تحقق این هدف نیاز است، فلسفه ای از آموزش موسیقی است که نشان دهد چگونه و چرا آموزش موسیقی در ماهیت و ارزش خود، زیبایی شناختی است” (۱۹۷۰، ص ۲). ریمر  (۱۹۷۲) همیشه در اعتقادات خود راسخ ماند، و بیان کرد که اگر موسیقی نقش زیبایی شناختی خود را به نفع نقش اجتماعی ترک کند، “به چیزی تحقیر شده تبدیل می شود، و تدریس و یادگیری آن نیز به همان اندازه تحقیر می شوند (ص ۳۰).

 

مقاله مرتبط

منطق آموزش موسیقی در مدارس: فلسفه سومندگرایی

 

منبع: قاسم تبار، سید نبی الله. (۱۳۹۵). طراحی و اعتبارسنجی برنامه درسی موسیقی پیش دبستانی ایران. رساله دکتری، منتشر نشده، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی.

 

[۱] . Philosophy in a New Key

[۲] . Leonard Meyer

[۳] . Emotion and Meaning in Music

[۴] . intrinsic

[۵] . Illinois

[۶] . Allen Britton

[۷] . Michigan

[۸] . Harry Broudy

[۹] . aesthetic  experience

[۱۰] . objectives

[۱۱] . Charles Leonhard

[۱۲] . Robert House

[۱۳] . Foundations and Principles of music education

[۱۴] . symbolize

[۱۵] . Keith Swanwick

[۱۶] . David Peters

[۱۷] . Robert Miller

[۱۸] . single overriding purpose

نظرات